Pisanie dla pisania

Czy zdarza Wam się czasami pisać po to, żeby pisać? Pisać, dla samej czynności pisania, bez zawierania w tym głębszych myśli, czy specjalnego przekazu? Pisać, tak o, żeby popatrzeć sobie jak z pod pióra lub klawiatury wychodzi szereg literek, które zamieniają się w słowa, zdania, a czasami nawet całe teksty?

Ja tak mam. I mam tak od zawsze. Choćby teraz, pisząc tego posta, piszę go, bo mam ochotę pisać, a nie, żeby Wam coś przekazać, bądź o czymś opowiedzieć. A skoro piszę bez celu, to dlaczego piszę to tutaj?

Otóż dlatego, że mój mąż zabronił mi bazgrać na wszystkim co popadnie. Zapisane są prawie wszystkie domowe zeszyty, gazety i reklamy, zapisany jest notes wiszący na lodówce i rachunki ze sklepów, zapisane jest nawet pudełko po butach, a o mailach wysłanych do samej siebie to już nie wspomnę, choć właśnie wspomniałam.
A ja to wszystko kolekcjonuję, bo części siebie nie chcę wyrzucić. I makulaturę zbieram, mieszkanie zagracam, a on się wścieka i twierdzi że chora jestem. Że mam nerwicę natręctw i Syllogomanię, i że jeśli się nie ogarnę, to egzorcystę mi przyśle, choć nie wiem co jedno ma z drugim wspólnego.

W każdym razie, podjęłam się próby okiełznania tego dziwactwa  i zamiast pisać na lodówkowym notesie
" dupa, Jasiu, karuzela
nie ma sera i selera,
nie ma masła i ogóra,
znów od męża będzie bura",
napisałam co nieco tutaj, w końcu jakby nie było, właśnie po to bloga założyłam.

I teraz pytanie, z tym moim co nieco związane - czy uciekniecie ode mnie, jak zacznę zamieszczać takie posty? A może sami macie podobną zajawkę i to wcale nie ja jestem chora, tylko mój mąż, który takowej nie ma? ;)


I żeby nie było, że ktoś mi się wkradł na bloggera i bzdury wypisuje - synuś :)

Lato w Anglii już się skończyło, co widać po jego ubranku. A jeszcze nie dalej, jak tydzień temu, było tak...

Mam nadzieję, że Polskie lato poczeka jeszcze trochę i nie skończy się, zanim przylecimy, lub w trakcie naszego pobytu .

Dobranoc :*