Uwaga, idę!

Hej kochani!
Dziękuję za wszystkie maile i zapytania dotyczące mojej nieobecności na blogu.
Jest mi niezwykle miło i głupio zarazem.

Przez tydzień byli u Nas mój tata i macocha, więc każdą chwilę dobrego samopoczucia poświęcałam na uatrakcyjnienie im tego pobytu. Tu poszliśmy na zakupy, tam na spacer, a jeszcze innym razem w odwiedziny do mojej szwagierki. Na włączenie komputera nie zostawało mi już sił ani czasu, tym bardziej, że...
synuś zaczął chodzić!!! :)

Rozpiera mnie duma i serce się raduje, lecz złośliwy chochlik w mojej głowie, nie mógł skomentować tego inaczej, niż "dlaczego właśnie teraz!?". 

No właśnie. Dlaczego właśnie teraz, kiedy każdy gwałtowny ruch powoduje zawroty głowy i chęć zwrócenia zawartości żołądka, którą i tak zwróciłam już wcześniej?
Synek podnosi się i upada, a ja przy każdym jego zachwianiu podrywam się jak głupia, próbując go zaasekurować. Pochylam się nad nim, zginając prawie w pół i jedyne co mogę stwierdzić na pewno, to że radość z tej niezwykle ważnej umiejętności, ma bardzo gorzki smak. I pali w przełyk.