Publiczne pranie tiszertów

Drogie czytelniczki (bo panowie raczej tu nie zaglądają?),

dzisiejszy post będzie troszkę inny niż zwykle i nie wykluczone, że po wyżaleniu się i otrzymaniu waszych porad, tudzież wyrazów zrozumienia lub wiader zimnej wody, zwyczajnie go usunę. Długo zastanawiałam się nad tym, czy opisać swój problem tutaj, czy zwrócić się z nim do Bravo, aż postanowiłam oddać się w ręce losu i rzuciłam monetą, która została przechwycona przez synka i wrzucona do skarbonki.  W związku z tą niefortunną sytuacją, nie mam już pieniędzy przeznaczonych na znaczek i uzewnętrzniam się tutaj.

Na czym polega ów problem?

Problem mój dotyczy relacji z rodziny damsko - męskich, z rodzaju stosunków partnerskich, gatunku małżeńskich. Tym, którzy nie uważali na lekcjach biologii* i nie docenili mojego nawiązania do systematyki organizmów zwierzęcych, napiszę po prostu, że mam problem ze swoim mężem, który nie dość że ma problem z samym sobą, to jeszcze podobno też ze mną.

Do prania!

Umówmy się, że blog to dość specyficzna pralnia publiczna i tylko od Nas zależy, czy chcemy wyprać w niej wszystko, czy tylko odzienie wierzchnie. Osobiście, nie czułabym się zbyt komfortowo, musząc oglądać czyjąś osraną bieliznę, natomiast fakt, że widzę cudze t-shirty, nie zrobiłby na mnie większego wrażenia. A nuż podpatrzyłabym jakiś sposób, na skuteczne wywabienie plam po ketchupie i coli ? Tym, którzy nie uważali również na lekcjach j.polskiego*, oznajmiam, że cała ta wzmianka o praniu, to metafora taka, a użycie jej nie zmienia faktu, że właśnie nastawiłam odpowiedni program i zaraz nacisnę "start".

Start.

Mam dzisiaj wenę i dzień na pisanie. Spokojnie pociągnęłabym temat w oparciu o powyższy środek stylistyczny, ale na wypadek gdyby jakiś mężczyzna jednak to przeczytał*, wracam do otoczki jądrowej jądra mojego problemu (biologia i j.polski ponownie się kłaniają*) i znów zacznę nazywać rzeczy po imieniu ;)

O co nam poszło tym razem?

O pierdołę. Bo to naprawdę była pierdoła i to w dodatku taka, od której aż w oczy szczypało. Poprosiłam więc stwórcę pierdoły, żeby otworzył na chwilę okno, coby oczyścić atmosferę, a ponieważ niegrzecznie odmówił, to otworzyłam je sama i właśnie wtedy się zaczęło. Że jestem złośliwa, bo on jest po kąpieli i że ja tak specjalnie, bo chcę żeby się rozchorował, że pierdoła wcale nie śmierdzi, a ja jak zwykle wyolbrzymiam i tak od słowa do słowa, wielka kłótnia gotowa.
W którymś momencie on rzuca epitetem, ja odpowiadam tym samym, plus jeszcze filiżanką, po czym łapię bolesny skurcz w brzuchu i nasza walka zostaje przerwana.

Jakieś wnioski?

Całe mnóstwo, ale napiszę tylko o dwóch.
Pierwszy i najbardziej oczywisty jest taki, że będąc w ciąży nie powinnam się denerwować, bo mogę zaszkodzić i sobie i dziecku. Ja to wiem, mój mąż to wie, a jednak nie potrafimy inaczej... Bo my to trochę jak takie "włoskie małżeństwo" jesteśmy, kochamy się mocno i równie mocno ranimy, kłócimy po to, by móc się pogodzić, a chwilę później jeszcze raz pokłócić. Szkoda tylko, że te kłótnie stają się coraz bardziej intensywne, a przerwy między nimi krótsze, bo ciągłe odczuwanie tak skrajnych emocji jest naprawdę wyczerpujące psychicznie.
I tu czas na wniosek numer dwa.
Bez względu na to, od jakiej pierdoły zaczęła się kłótnia, kłócimy się zawsze o to samo. Ja chcę od niego więcej zaradności i zaangażowania, wykazania się inicjatywą do spędzania razem czasu  (razem-razem, a nie razem-obok siebie), troszkę lepszego traktowania w sytuacjach "pod napięciem" i choć odrobinę większego zainteresowania moją osobą.
On natomiast, chce więcej czasu na granie w gry i spanie (możliwość zarywania wolnych nocek na rzecz playstation i paru %, wraz z późniejszym ich odespaniem), mniej mojego zrzędzenia i prób wymuszania poszczególnych zachowań.
Jak widać, nasze oczekiwania względem siebie totalnie się wykluczają.

Wielki finał.

Po ostatniej kłótni, którą odbyliśmy w nocy z soboty na niedzielę, postanowiłam dać za wygraną. Stwierdziłam, że aby uniknąć nerwów i rozczarowań, mogę wymagać i oczekiwać już tylko od siebie, po czym oznajmiłam mężowi, że od chwili obecnej może sobie robić co chce, bez obawy że zarzucę go pretensjami.
Uwierzycie, że się obraził i zaczął stosować przemoc psychiczną!?

Czy jest wśród Was jakiś lekarz, szaman, lub chociaż behawiorysta? ;)

A tak bardziej na poważnie, jeśli nie jest to zbyt intymne pytanie, to napiszcie mi proszę, jak wyglądają relacje partnerskie w waszych domach.
Czy też macie wrażenie, że gdyby nie wasza inicjatywa, to czas spędzony wspólnie równałby się przebywaniu w jednym pomieszczeniu, podczas gdy każde z was zajmuje się zupełnie czymś innym? Czy też cierpicie na brak romantyzmu i adoracji w tej zabieganej codzienności, a jedyną czynnością którą wykonujecie wspólnie jest seks i zabawa z dzieckiem? Czy to na waszych barkach spoczywa pilnowanie wszystkich terminów, rachunków i zobowiązań wszelakich i czy to do was należą niemal wszystkie prace domowe?
Nie zrozumcie mnie źle, bo wiem, że tak naprawdę nie mam powodów do narzekań. Wszak mam dobrego męża, który ciężko pracuje na nasze marzenia, nie upija się do nieprzytomności, nie bije, nie zdradza, nie znika z domu i jest wspaniałym, kochającym tatą dla naszego synka. To wszystko aż nazbyt, by go szanować i darzyć uczuciem, ale czy to wystarczy, by kochać tak samo mocno, przez wszystkie kolejne lata? Bo ja po prostu myślałam, że dla miłości, która ma przetrwać wszystko, musimy dawać z siebie coś więcej...


P.S. Wybaczcie mi te drobne złośliwości, przy których postawiłam gwiazdki*.
        Musiałam wypluć trochę jadu, żeby samej się nim nie otruć i to nie do Was                 celowałam ;) :*